rocznica

Za 4 dni minie 2 lata od nawrotu B.
Tylko dwa...
Niemożliwe, że tylko...

Całe wieki temu, przecież...
Tyle się wydarzyło...

Teraz.
Jesteśmy na prostej.
Doceniam brak walki o oddech.
Przecież znam i pamiętam jak walczy dziecko i walczę ja by tylko oddychać.

Wczoraj Angel robiła sobie kolację.
Przygotowałam leczo na które nie miała ochoty,
więc
sama zrobiła sobie kanapki z masłem i serem żółtym,
później na chwilkę do mikrofali - by serek się rozpuścił :)

Kiedy robiła kanapeczki
śpiewała i bujała się bioderkami.
Podśpiewywała, ze zaraz będzie jadła i oglądała baję,
śpiewała coś o Starszych Siostrach i Sąsiadce, z którą się bawią.

Zauważyłam Szczęście.

Zapytałam Angel: Jesteś teraz szczęśliwa?
Odśpiewała mi: TAK.

Przed chwilką przeczytałam moje wpisy z początku nawrotu B.
Przeczuwałam, że diagnoza nawrotu B. to nie jest jeszcze najciemniejszym miejscem.
Wiem I Znam ciemniejsze strony życia.
Było tak czarno, że traciłam nadzieję.
Na następny oddech, następny dzień.

I "nagle", po dwóch latach,
Angel stoi sobie w kuchni, robi dla siebie kanapeczki i śpiewa ze szczęścia.
Przecież to niemożliwe.
Ale jest.

Życie ma nieskończenie wiele możliwych barw.
W moim wydaniu nie jest czarno - białe.
Choć wtedy dużo łatwiej się je ocenia i klasyfikuje...

jestem

Ciekawe doświadczenie przeczytać o sobie
na innym blogu :)
Mam na myśli blog :nasza Myszka" Ani S.
Tylko inicjały - ale ja wiem, że to ja.
W tygodniu w którym powstawał wpis,
miałam rozmowę z dwoma "nowymi" Mamami.
Jedną telefoniczną a drugą osobistą.

Dla mnie to zaszczyt.
Ktoś pozwala mi zaistnieć w swojej nowo powstałej rodzinie,
pozwala mi dzielić się sobą,
pozwala sobie dzielić się ze mną
uczuciami, obawami, często strachem bez dna.

Czuję się w tych momentach świadectwem życia.
Pomimo... a jednak... Jestem.
Szczęśliwa, przepełniona radością, marzeniami
małymi i dużymi - które spełniam.
Zapracowana w tym co daje sens i spełnienie.
Z relacjami co dają oparcie i pracę nad sobą.
Z dumą z dzieci moich i Innych.
Sama ale nie samotna.
Jestem.

Doświadczona w kolorach życia i śmierci.
Nieraz zmęczona, zakatarzona i potrzebująca
ale
Jestem.

Dużo dobrych rzeczy się dzieje.

inaczej Intensywna

Parę miesięcy temu był czas
"nawrotu" u mnie...
Wspomnień i lęku o Angel.

Trudny czas, gdzie mając zobowiązania
nie potrafiłam podjąć decyzji ważnych.
Bałam się, że jeśli podejmę się czegoś
to będę potrzebowała siły,
sprawczości a ja mam magazynować
na ...
bo jeśli...

To był dobry czas dotknięcia siebie, swojego serca.
W mgnieniu oka byłam na Intensywnej Terapii,
Ania leżała i nie miała siły żyć.
Czułam całą sobą, że nie ma sił.

Kilka razy zatrzymałam życie na przeszłości.
Brakowało wtedy powietrza.

Trochę mi czasu zajęło by nie zostać z tym sama.
Tryb samo-radzenia nadal aktywny.

Jak dobrze, że przeżyłam to parę miesięcy temu.
Mogłam teraz odwiedzić Bliskich i Kochanych.
Dzielnych i walczących o życie.
Całym moim sercem chcę ŻYCIA dla Nich !!!

wakacje

Wakacje :)

i już prawie koniec.
Szybko mija czas.
Cztery turnusy - Angel na dwóch.
Szczęśliwa pomimo małych kryzysów słabości ciała,
bo duch u niej mężny.

Zdecydowałam się, tylko dzięki A.,
na wakacyjny wyjazd mojej Rodzinki nad morze.
Krótki - tygodniowy.
Ja i Trójca.
Razem - tak daleko od kliniki.
Nadal myślę, że mało możliwy, choć już z niego wróciliśmy :)
Dostałyśmy pozwolenie od profesor "od wznów"
by jedną z trudniejszych chemii przenieść o tydzień - i wyjechać.

Plażowanie i morze...
i poznawanie moich Córek.
Ich piękna i siły i potrzeb i różnic.
Podobieństwa do mnie i odrębności.
Ciekawe to nasze życie.

nasze podwórko

Dziś popołudniu razem z Angel 

pomimo aury wietrzno - deszczowej

szłyśmy na logorytmikę.

Zrobiłyśmy sobie spacerek,

z dworca PKP na "naszą" Ciepłą.

Rozmawiałyśmy.

Ania pytała się o dzieci, które będą,

wymieniając imiona, a niekiedy i nazwiska

i komentując, że każde lubi...

i każde ma być zaproszone do jej domku :)

Kiedy zaczynałam prowadzić logorytmiki w Gabinecie

- moim marzeniem

westchnieniem do niebios -

było stworzenie miejsca takiego jak

n a s z e  p o d w ó r k o

Zabawa, twórczość, sprawdzanie granic 

ale serce to

PRZYJAŹNIE -

zakorzenienie w relacjach :)

Dziś usłyszałam to w głosie i słowach mojej Córki.

Wierzę, że przyjaźnie będą trwać,

że dzieciaki poznają się, spędzając ze sobą czas,

uczą się od siebie nawzajem i uczą się siebie,

tworzą i budują, gniewają się i godzą,

doświadczają, że pomimo, iż każde z nich wyjątkowe

są i też podobne do siebie.

Kiedy pół roku Ania zaczęła przychodzić na logorytmikę,

była "dziczką". Grzeczna, cicha dziewczynka.

Tak jakby czekała aż ktoś wyrazi zgodę na jej bycie w grupie.

Dziś ... potrafi być jak wodospad :)

Jest Anią,

moją Anią sprzed B.

Jest Tą, która daje i bierze

Tą, która wspiera i Tą, która potrzebuje korekty.

Jest szczęśliwa bo ma swoje podwórko.

czas biegnie

Czas biegnie...
jeszcze maj przed chwilką bzami pachniał
a już czerwiec
i najkrótsze noce :)

Dobrze się ma moja Córka.
Więcej sił teraz idzie na Starsze...
i pewnie tak ma być.

Jest dobrze i
chciałabym ważnymi rzeczami się zająć.
Swoją firmą,
uporządkowaniem dokumentów z domem i kawałkiem życia
i...
nie potrafię na dziś.

Rzeczy na bieżąco
i te z moim rozwojem
i z Dziewczynkami
i logistyka życia Rodziny
ogarniam cudnie

ale
te ważne i niepilne
oj
ciężko :(

Zapytałam siebie:  d l a c z e g o
i jest odpowiedź.
Mam w sobie potrzebę magazynowania energii życiowej
na potencjalny wybuch kolejnego nawrotu.

Jest dobrze... i może dlatego
mogę poczuć mój lęk.
Może to dobry czas by zająć się też
s o b ą

słaba

Puk puk
jest tu Ktoś?

Dawno nie pisałam.
W myślach piszę bardzo często,
coś czasu nie przeznaczam by poklikać.

Dziś był trudny dzień.
Dokopali się w protokole leczenia,
że raz na 8 -4tygodniowych cykli
Ania ma punkcję lędźwiową z podaniem chemii
do płynu mózgowo - rdzeniowego.
Punkcja w znieczuleniu ogólnym.

Strasznie brzmi i jest straszne.

Miałyśmy na punkcję być przyjęte do kliniki.
Wczoraj dzwoniłam by pytać o miejsce na oddziale, dziś CBA dzwoniła trzy razy.
W końcu pojechałyśmy.
Czekałam i po paru godzinach wyszłam,
zabrałam Angel z powrotem
i pojechałyśmy do domku.
Lekarka zadzwoniła,
a ja odpowiedziałam, że ...
nie wytrzymałam czekania.

Może po prostu dziś słabszy dzień,
a może ...

Udało się nam ustalić, że jutro przyjeżdżamy raniutko
i w ramach szpitala dziennego będzie punkcja i podanie chemii.

Zmęczone wróciłyśmy.
Zasnęłam.